La mano del Señor está con este niño.

NACIMIENTO DE JUAN BAUTISTA –  B

Entramos en el solsticio de verano,
queridas amigas y amigos de Evangelio Vivo.
La Iglesia primitiva estableció para este día
la fiesta del nacimiento de Juan Bautista,
para contrarrestar las bacanales de estas fechas.
El pasaje de hoy nos cuenta en clave espiritual
aquel importante acontecimiento.
Es el último de los profetas del Antiguo Testamento,
que nos da un ejemplo soberano de entereza,
entrega a su misión y humildad.
Que tengáis un feliz día.

 

LA MANO DEL SEÑOR ESTÁ CON ESTE NIÑO

Lc 1, 57-66.80
PROCLAMACIÓN DEL SANTO EVANGELIO SEGÚN SAN LUCAS
 Se le cumplió a Isabel el tiempo de dar a luz y tuvo un hijo.  Oyeron sus vecinos y parientes que el Señor le había hecho gran misericordia, y se congratulaban con ella.
 Al octavo día fueron a circuncidar al niño y querían ponerle el nombre de su padre, Zacarías,  pero su madre, tomando la palabra, dijo: «No; se ha de llamar Juan.»
 Le decían: «No hay nadie en tu parentela que tenga ese nombre.»  Y preguntaban por señas a su padre cómo quería que se le llamase.  Él pidió una tablilla y escribió: «Juan es su nombre.» Y todos quedaron admirados.  Y al punto se abrió su boca y su lengua, y hablaba bendiciendo a Dios.  Un temor reverencial se apoderó de todos sus vecinos, y en toda la montaña de Judea se comentaban todas estas cosas.  Todos los que las oían las grababan en su corazón, diciéndose: «Pues ¿qué será este niño?» Porque, en efecto, la mano del Señor estaba con él.  El niño crecía y su espíritu se fortalecía. Y vivió en lugares desiertos hasta el día de su manifestación a Israel.
PALABRA DEL SEÑOR

COMENTARIO

Queridas amigas y amigos: La liturgia católica solo conmemora tres nacimientos: el de Jesús, el de María y el de Juan Bautista, que celebramos hoy. Jesús no tuvo pecado. De María se afirma que nació sin el pecado original. Y Juan Bautista fue santificado por el Espíritu Santo en el seno de su madre. De los demás santos se celebra su muerte.
La  fiesta de hoy es tan importante, que prevalece sobre la liturgia del domingo. Cae en el solsticio de verano o invierno, según el hemisferio. No sabemos qué día nació el Bautista. La Iglesia eligió este día, para contrarrestar las orgías que tenían lugar en esas fechas.
Lucas relata el nacimiento del Bautista en paralelo con el de Jesús. Con ese artificio muestra la grandeza del Bautista y a la vez la superioridad de Jesús. Todo es misterioso en este nacimiento: sus padres son ancianos; la madre ha sido estéril; el nombre viene de arriba. Son recursos de la Biblia para destacar a un elegido de Dios. De paso nos muestran que Dios salta por encima de las leyes humanas. Todos los vecinos felicitan a Isabel, porque la falta de hijos era una deshonra.

De esta forma también María aparece como superior a los padres del Bautista. Lógicamente, la gente se pregunta qué va a ser este niño.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Las luces que nos da este texto son llamativas. Enumeramos algunas de ellas.

  • Dios suscita constantemente personas de fe, que acojan libremente su plan salvador y lo empujen hacia delante, arrastrando a la gente.
  • Cada creyente ha de ser otro Juan Bautista, que muestre a Jesús.
  • El Señor quiere que soltemos esa lengua que tenemos atada como Zacarías y que hablemos abiertamente a la gente de las cosas de Dios.
  • Todos los padres y madres han de hacer de sus hijos lo que hicieron Isabel y Zacarías de su hijo Juan: no solo personas de valores, sino además personas de Dios.
  • Ante cada niño -y más si es nuestro hijo- hemos de hacernos la pregunta que se hacían los vecinos: ¿Qué a ser este niño? Porque también a él lo acompaña Dios.

Los evangelios no se escribieron para recordar el pasado, sino para recibir hoy aquellos mismos dones. No medites sobre el pasado; experiméntalo en el presente.


PLEGARIA

El Roble

Vamos, rápido, corre…
Sigamos a ese niño.
Ponte el calzado del desierto,
que te puedes quemar los pies.
Agarra también el turbante,
para que no te arda la cara.
El niño va a vivir en el desierto.
Vamos de prisa,
que camina a grandes zancadas.
Se alimenta de saltamontes y de miel silvestre,
pero fíjate qué cuerpazo tiene.
Se nos está escapando,
ha subido el cerro de arena
y está bajando hacia el Jordán.
Ya no le veo más que la cabeza.
Corre, que lo perdemos,
se nos escapa.
Está llegando gente a miles,
vienen de todas partes.
Todo el mundo lo busca.
Tiene también personas más cercanas:
son discípulas, hombres y mujeres.
Apresúrate, unámonos a ellas.
Mira, está predicando
“Quienes tengan dos túnicas,
que le den una a quien no tiene”.
“El hacha está ya puesta en las raíces de los árboles”.
Corre, vamos con esa gente,
para verlo de cerca.
Dicen que hay uno oculto al público,
que tomará el testigo,
si le persiguen al bautizador.
Fíjate qué gigante se ha hecho el niño,
erguido como un roble,
insobornable ante los reyes y sus damas.
Es humilde el Bautista.
¿Escuchas lo que está diciendo?
“Yo no soy digno de soltarle
la correa de su calzado”.
Vienen buenas noticias.
Ha nacido un profeta
y ya está preparándose el siguiente.
Dios ha tenido compasión
y ha visitado a nuestro pueblo,
ha visitado a todo el mundo.

Anuncios

Jauna lagun zuen ume hark

JOAN BATAIATZAILEAREN JAIOTZA – B

Udako solstizioan gara,
Ebanjelio Biziaren lagun maiteak.
Hasierako Elizak Joan Bataiatzailearen jaiotzaren
jaia ezarri zuen egun honetarako,
orduko bakanalei indarra kentzeko.
Gaurko pasarteak gertaera garrantzitsu hura
kontatzen digu alderdi espiritualetik.
Itun Zaharreko azken profeta dugu,
adoretsua inondik ere,
bere misioari emana eta apaltasun-eredua.
Izan egun zoriontsua.

JAUNA LAGUN ZUEN UME HARK

Lukas 1, 57-66.80
EBANJELIOA SAN LUKASEN LIBURUTIK
Denbora bete zitzaionean, Elisabetek semea izan zuen. Jakin zuten auzokoek eta ahaideek zein erruki handia izan zion Jaunak, eta harekin batean poztu ziren. Jaio eta zortzi egunera, haurra erdaintzera joan ziren, eta aitaren izena ipini nahi zioten, Zakarias.
Baina amak esan zuen:  –Ez, Joan izango du izena.    Esan zioten:  –Ez duzu senitartean inor izen horretakorik.
Orduan, aitari galdetu zioten keinuka, ea zein izen nahi zion jarri.
Hark oholtxo bat eskatu zuen eta bertan idatzi: «Joan du izena». Denak harriturik gelditu ziren. Bat-batean, mihia askatu zitzaion Zakariasi, eta berriro hitz egiten eta Jainkoa goresten hasi zen.
Auzoko guztiak beldurrak hartu zituen, eta Judeako mendialde guztian zabaldu zen gertatuaren berri. Entzuten zuten guztiek beren baitarako esaten zuten: «Zer izango ote da ume hau?» Zeren Jauna lagun baitzuen.
Haurra gorputzez haziz eta espirituz sendotuz zihoan; basamortuan bizi izan zen, Israel herriaren aurrean agertu beharreko eguna arte.
JAUNAK ESANA

Patxi Loidiren IRUZKINA Sigue leyendo

Berez hazten den hazia

Urtean zeharreko  11. Igandea B

Agur anaikor bat Ebanjelio Biziko lagunok!.
Gaurko Ebanjelioak optimismoz beteriko bi parabola eskaintzen dizkigu.
Honelakoa zen, izan ere, Jesus bera: optimista, baikorra eta gogatsua.
Baita zailtasunez beteriko bere ageriko bizitza eta
apostolutzako etapa honetan ere.
Testu hauek oso egokiak ditugu krisi eta itxaropen gutxiko garai hauetan.
Adorea indartzen digute.
Ea gure animoa ere hauspotzen dute.

BEREZ HAZTEN DEN HAZIA

Markos 4, 26-34
Jesusek esan zuen: “Jainkoaren erregetza gizonak lurrean hazia ereitean gertatu ohi denaren antzeko da: hura lo nahiz iratzarririk egon, gau eta egun, hazia ere eta hazi egiten da, hark nola ez dakiela. Lurrak berez ematen du: lehenbizi landarea, ondoren galburua, azkenik alea galburua betean. Eta garia heltzean, igitaiaz ekiten zaio, uztaroa da eta”.
Beste hau ere esan zien: “Zeren antzeko dela esango genuke Jainkoaren erregetza? Zein parabolaren bidez adieraz genezake? Mostaza-haziaren antzekoa da: lurrean ereitean, hazi guztietan txikiena da; erein eta gero, ordea, gora egiten du eta beste barazki guztiak baino handiagoa egiten; eta txoriek habia egiten dute haren itzalpean, hainbestekoak baitira ematen dituen adarrak”
Jaunak esana

Patxi Loidiren IRUZKINAMostaza

Urtean Zeharreko igande eta asteetan murgildu gara liturgia mailan: Elizaren eta Espiritu Santuaren garaian. Gaurkoan, Jainkoaren Erregetzari buruzko bi parabola baikor eta optimismoz beteak eskaintzen dizkigu Jesusek.

Halere, galdera bat sortzen zaigu aurrez. Testuak dioenez, Jesusek paraboletan hitz egiten zion jende xumeari, hauek uler zezaten. Baina gero esaten zaigunez, parabola beraien esanahia agertzen zien bere ikasleei pazientziaz eta argitasunez. Nola liteke hau? Jendeak berehala ulertzen zuen Jesusek esandakoa eta bere ikasleek berriz aparteko agerpena behar zuten ulertzeko? Ez ote zaigu zerbait adierazi nahiko kontraesan honekin? Seguruenik, bai. Segurtasun osorik izan ez arren, baliteke Jesus zelatatua eta pertsegitua sentitzea, eta ondorioz, zuhurtasunez jokatzea: jendearen aurrean kontatutako parabolen esanahi sakona bere jarraitzaileentzat gordez.

Markos ebanjelariak ikuspegi jakin hau ematen dio bere Ebanjelioari eta katekesi luzeari. Ikus dezakegunez, Jesus oso gogotsu eta pozik agertzen da lehen atalean. Bigarrenean, Jesusek gatazkarekin eta bere aurkarien intentzio txarrekin topo egingo du: hauek berarekin bukatu nahi dute (Markos 3,-16). Hirugarren atalean, testu luze batean, bere familia Jesusen bila doala ikusten dugu, burua galdu duela uste baitute; eta hau gutxi ez balitz, Jerusalendik etorritako lege-maisu batzuk deabrudun bezala hartzen eta salatzen dute.

Markosek interes berezia du bere kristau-elkarteak bizi duen egoera bikoitza agertzeko: alde batetik, elkarteak Ebanjelioa gogotsu eta pozik bizi du, baina, bestetik, ez zaio falta gatazka, sufrimendu, pertsekuzio eta gurutzerik. Ez ote dira parabolak Jesusek gatazka zuzena eta petrala saihesteko erabiltzen zuen baliabide eta tresnetako bat?

Galdera hortxe bertan uziz, jo dezagun berriro Ebanjelio-testura. Jesusek Jainkoaren Erregetza ilusio eta gogo handiz hots egiten du. Lur azpian berez hazten den haziaren antzekoa da; denborarekin zuhaitz handi eta eder bat egin eta era guztietako txori eta hegaztiak babestuko dituen mostaza haziaren antza dauka. Jainkoaren Erregetza zerbait handia da eta Jainkoaren Erreinura konbertitutako pertsona hazten eta hazten doa: bere balioak erreferentziatzat hartuz barne aldera hazten lehenbizi; eta Jesusen misioari jarraipena emanez kanpo aldera. Zenbat gizon-emakumeek bizi dituzte, eliztar izan gabe, Jainkoaren Erreinuari dagozkion idealak? Zenbat beraren alde ahalegintzen direnak? Eta zer esan giza-historiaren barnean, pertsona sinestedun nahiz sinesgabe direnen bidez, behin eta berriro berpizten den esperantzaz?

Beste detaile bat. “Jainkoaren gauzak” ez dira hain ikusgarriak, nahiz eta Elizaren goialdetik honela ikusarazi nahi izan ospakizun eta batzar erraldoien bidez azken hogeita hamar urteotan. Aldiz, “Jainkoaren gauzak” behean eta behetik hasten dira. Eta doi-doi hazten dira, inolako handikeri eta ikusgarritasunik gabe, mostaza haziaren antzera.

Eta zu eta ni, distirarik gabeko pertsonak izanik ere, ez al gaitezke bizitza-haziak ereiten hasi gaur bertatik Jesusen antzera? Jesusen Jainkoa bestelakoa da, diferentea, gure logikatik kanpokoa, gure gaurko bi parabolak bezalaxe; eta ezezaguna egiten zaigu Beregan sinetsi arte. Orduan eraldatu egiten gara eta gure izate guztiaz Bera bizitzera eta hedatzera jotzen dugu.


OTOITZA

Su-garra / Entusiasmoa

Irri bat egiguzu, Jauna, Zure sugar kutsagarriarekin.
Gure horizontea oso iluna dago.
Ekaitzak bidaltzen dizkigun tximistak bakarrik ikusten ditugu.
Gaur optimismoak alde egin digu.
Kosta egiten zaigu gure bizitza nekatua zeru urdineraino altxatzea.
Hainbat aldiz entzun eta irakurritako aiene ezagunak
errepikatuz arrastaka gabiltza.
Gure etxeak golez betetzen dituzten jokoetan babesten gara.
Eta orduan, Zeu agertzen zara berriro,
nekaezin, korrontearen aurka, Ebanjelioa berriro ereitera.

Eta oso ikusia eta ezaguna dugula esaten dugu,
ohartu gabe gu geu garela zaharkitu garenak.
Ebanjelioa berria da beti gogoz eta fedez entzuten dutenentzat.

Zure Erreinuaren poza behar dugu,
Zure istorio eta parabolen optimismoa.
Jaso iezaguzu mendiraino,
-Zoriontasunen mendiraino-
eta menditik mendizerraraino eta hemendik izartegiraino,
non kondorrak handikiro pausatzen diren zeruetan,
gure lur apal honetako gauzak eta itzalak goitik begiratuz.

Zatoz berriro eta astindu gaitzazu,
Ikasleei gaztetasuna itzuli zien Haize indartsu harekin.
Eta unibertsoa Zurekin batean sutzen eta berotzen
duten suak izango gara.

Como una semilla que crece sola

11º Domingo del T.O.- B

Queridas amigas de Evangelio Vivo:
Saludos fraternales.
El evangelio de hoy nos presenta
dos parábolas muy optimistas.
Así era Jesús, optimista y entusiasta,
incluso en esta fase de su apostolado,
en la que ya habían comenzado las dificultades,
algunas bien grandes por cierto.
En estos tiempos de crisis y poca esperanza
nos vienen muy bien estos textos
que levantan el ánimo.
Ojalá nos lo levanten a nosotros.

COMO UNA SEMILLA QUE CRECE SOLA

Marcos 4, 26-34.
PROCLAMACIÓN DEL SANTO EVANGELIO SEGÚN SAN MARCOS
 También decía: «El Reino de Dios es como un hombre que echa el grano en la tierra;
duerma o se levante, de noche o de día, el grano brota y crece, sin que él sepa cómo.
La tierra da el fruto por sí misma; primero hierba, luego espiga, después trigo abundante en la espiga. Y cuando el fruto lo admite, en seguida se le mete la hoz, porque ha llegado la siega.» Decía también: «¿Con qué compararemos el Reino de Dios o con qué parábola lo expondremos? Es como un grano de mostaza que, cuando se siembra en la tierra, es más pequeña que cualquier semilla que se siembra en la tierra;
pero una vez sembrada, crece y se hace mayor que todas las hortalizas y echa ramas tan grandes que las aves del cielo anidan a su sombra.» Y les anunciaba la palabra con muchas parábolas como éstas, según podían entenderle; no les hablaba sin parábolas; pero a sus propios discípulos se lo explicaba todo en privado.
PALABRA DE DIOS

COMENTARIO P. Patxi Loidi

Saludos cordiales, amigas y amigos. Hemos entrado de lleno en el llamado Tiempo Ordinario de la liturgia católica, que es el tiempo de la Iglesia y del Espíritu Santo. Tenemos hoy dos parábolas optimistas al cien por cien, que reflejan el entusiasmo de Jesús por el Reino de Dios.

Previamente se nos presenta una pregunta obligada. El texto afirma que Jesús hablaba a la gente en parábolas, según podían entenderle. Pero luego nos dice que a los discípulos se las explicaba en privado. ¿En qué quedamos: la gente le entendía y los discípulos, no? O ¿hay algo raro por ahí? Posiblemente. Sin que podamos afirmarlo con seguridad, da la impresión de que el autor de este evangelio nos presenta las parábolas de este capítulo cuarto como un medio de cautela, propio de quien ha sido perseguido. Esto pertenece a la organización que le da Marcos a su larga catequesis, que eso es su evangelio, perfectamente estructurado. En el capítulo primero Jesús muestra un entusiasmo desbordante. En el segundo, se acumulan los confli1200px-Mustardctos, que culminan en 3,-16 con la decisión de eliminarlo. En este mismo capítulo tercero tenemos un largo texto que nos narra el desencuentro con su familia por dos veces, acompañado de la acusación de endemoniado, que le lanzan unos maestros de la ley venidos de Jerusalén. Marcos se esmera en mostrarnos, junto al evangelio entusiasta que vive su propia comunidad, el sufrimiento y la cruz, o sea, la persecución y los conflictos, que siempre lo acompaña. Las parábolas ¿serán el recurso para huir de la confrontación directa y de los choques?

Dejamos ese interrogante y volvemos al texto. Jesús sigue anunciando con enorme optimismo el Reino de Dios. Es como una semilla que crece sola bajo tierra; como un grano de mostaza, que se hace casi un árbol y cobija toda clase de aves. El Reino de Dios es algo grande. Y la persona convertida al Reino de Dios crece y crece; internamente con sus valores; externamente, con la misión. ¿Cuánta gente, sin pertenecer a la institución eclesial, vive de los ideales del Reino de Dios y lucha por ellos? Y ¿qué decir de esa esperanza que anida en el seno de la Historia humana y resurge una y otra vez, con gente creyente y no-creyente?

Permítanme un detalle más. Las cosas de Dios no son tan espectaculares como nos quieren hacer ver determinados eventos grandiosos promovidos desde la altura en los últimos treinta años. Las cosas de Dios empiezan de abajo. Y crecen poco a poco sin espectacularidad, como el grano de mostaza y la semilla que crece sola.

Y tú y yo, que somos gente sin relieve, ¿no podríamos hacer hoy mismo un acto de fe como el de Jesús y empezar a sembrar semillas bajo tierra y granos de mostaza? El Dios de Jesús es diferente, ilógico, como estas dos parábolas, y nos resulta extraño… hasta que creemos en él. Entonces quedamos transformados y nos lanzamos, con todo nuestro ser, a vivirlo y expandirlo.



PLEGARIA

Entusiasmo

Sonríenos, Señor, con tu entusiasmo contagioso.
El horizonte está muy negro.
Solo vemos los rayos que nos manda la tormenta.
Hoy se nos ha marchado el optimismo.
Nos cuesta alzar hasta el azul del cielo
nuestra vista cansada.
Nos arrastramos repitiendo los lamentos
tantas veces oídos y leídos.
Nos refugiamos en los juegos,
que invaden con sus goles nuestras casas.
Y entonces apareces tú de nuevo,
incombustible, contra la corriente,
a sembrar otra vez el evangelio.

Y decimos que está muy visto,
que lo escuchamos hace tanto tiempo,
sin caer en la cuenta de que somos nosotros
quienes nos hemos vuelto viejos.
El evangelio es siempre nuevo
para quienes lo escuchan con ganas y con fe.

Necesitamos la alegría de tu Reino,
el optimismo de tus bellas historietas.
Levántanos el ánimo hasta el cerro,
-el monte de tus bienaventuranzas-
y del monte a la sierra, al firmamento,
donde los cóndores pasean majestuosos
dominando las sombras de este pobre suelo.

Ven otra vez, sacúdenos,
con aquel impetuoso Viento,
que devolvió la juventud a los discípulos.
Y seremos hogueras
Incendiando contigo el universo.

Jesusek bere familia hartu ez

URTEKO 10. IGANDEA – B

Ebanjelio Biziaren lagun maiteak:
agur bihotzez.
Gaurko ebanjelioak
Jesusek bere sendiarekin bitan izandako
bat ez etortzeak aurkezten dizkigu.
Hortaz, oso ebanjelio-pasarte gogorra da,
Batez ere Mariari debozio fanatikoa edo itsu samarra diotenentzat.
Goxotasunez azaldu beharrean gara, baina daukan garrantzia kendu gabe.
Andre Mariaren debozioak ez du galtzen pasarte honegatik,
pentsatzen badugu Mariaren fedea eta leialtasuna
bere erantzun zuzen edo okerren gainetik daudela.
Jesusek lagun diezagula abantaila ateratzen.

 JESUSEK BERE FAMILIA HARTU EZ

Mk 3, 20-35    EBANJELIOA SAN MARKOSEN LIBURUTIKTO10DB

Jesus etxera itzuli zen. Berriro ere jendetza handia bildu zen, eta ezin zuten otordurik ere egin Jesusek eta ikasleek. Jesusen senitartekoak, jakin zutenean, hartu eta eramateko asmotan etorri ziren, burutik egina zegoela uste baitzuten. Jerusalemdik jaitsitako lege-maisuek, berriz, zera zioten: «Beeltzebul dauka honek barruan», eta «Deabruen buruzagiaren indarrez botatzen ditu deabruak».
Etorrarazi zituen Jesusek, eta parabola hauen bidez mintzatu zitzaien: «Nola dezake Satanasek Satanas bota? Bere baitan zatiturik dagoen erreinuak ezin du iraun. Bere baitan zatiturik dagoen familiak ezin du iraun. Era berean Satanasek ere, bere buruaren aurka jaiki eta zatiturik badago, ezin du iraun; harenak egin du. Ez daiteke inor indartsu baten etxera lapurretara joan, aldez aurretik hura lotzen ez badu; orduan bai, harrapa ditzake haren etxeko ondasunak. Benetan diotsuet: Dena barkatuko die Jainkoak gizakiei, bekatuak eta egin litzaketen birao guztiak; baina Espiritu Santuaren kontra birao egiten duenak ez du inoiz barkamenik izango: errudun izango da betiko».
Espiritu gaiztoa zeukala ziotenei erantzun zien hau.
Jesusen ama eta anai-arreba iritsi ziren. Kanpoan gelditurik, deiarazi egin zuten.
Jende asko zegoen haren inguruan eserita, eta esan zioten:  –Adizu, ama eta anai-arrebak kanpoan dituzu zeure bila. Hark erantzun: –Nor dira nire ama eta nire anai-arrebak?
Eta, inguruan eserita zituenei begiratuz, esan zuen: –Hauek ditut nik ama eta anai-arreba. Jainkoaren nahia egiten duena, horixe dut nik anaia, arreba eta ama.

JAUNAK ESANA


IRUZKINA  Patxi loidi

Agur eta erdi, lagun maiteak. Iganderoko ohiko liturgia aldian sartu gara kristau katolikoak, Elizaren eta Espiritu Santuaren aldian. Pasarte indartsu hau, goian esan dugunez, hiru zatitan bana daiteke:
 Etxekoek Jesus eraman nahi dute, uste baitute burua galdu duela.
 Jerusalemdik etorritako lege-maisuek diote deabrua daukala barruan Jesusek.
 Bigarrenez Jesusen sendia –oraingoan ama buru dela– bere bila doa eta hark ez ditu hartzen.
Antolaketa honek ebanjelariaren gauza dirudi katekesia egiteko asmoz, bere ebanjelio guztia bezala. Hiru zati dira baina lehena eta hirugarrena elkarren segidakoak dira. Hirugarrenak ezagun du indar kolpe bat dela; ama anai-arreba guztien buru jarri da Jesus eramateko, lehenbiziko ahaleginean huts egin ondoren. Hau oso gogorra da, baina argi geratzen da.
Nolanahi ere, arretaz begiratzen badugu, ikusiko dugu zerbait are gogorragoa. Lege-maisuak, Jesusek barruan deabrua duela diotenak, gantxo bat bezala daude lehen eta hirugarren zatien artean. Honek zerbait esan nahi al du? Bai noski. Gantxo horrekin, ebanjelariak Jesusen etsaitzat jartzen du haren familia, lege-maisuak adina. Hau are larriagoa da, lege-maisuak Jesusen etsai handienen artean daudelako.
Nire irakurleetako batek baino gehiagok burura eramango zituen eskuak aurreko hori irakurrita. Arren, ez ikaratu. Kontuan har dezagun Maria judua dela, fede handiko emakumea, artean kristau egin gabe zegoena. Berdin etxeko besteak ere. Pazkoa eta gero sartuko da Elizan, Lukasek Apostoluen Eginetan esaten digun bezala (1, 14).
Bakarren batek galdetuko du: baina, Mariak ez al zekien ba, Gabriel aingeruaren ikustaldiari esker, Jesusen baitan zegoen misterio guztia? Galdera honi bi erantzun emango dizkiogu. Lehena: Markosek ez zekien Lukasen berri. 70. urte aldera idatzi zuen ebanjelioa Markosek, eta Lukasek, 85. urte aldera. Gainera, ebanjelari bakoitzak bere datuak zeuzkan, bere materialak eta bere teologia. Ez dugu ebanjelari bat beste batekin nahastu behar. Bigarren erantzuna: gogoan izan dezagun Jesusen haurtzaroko idazkiak ez direla historikoak baizik eta agerpenari dagozkionak. Aurrez agertzen digute nor izango den Jesus, zein izango den bere egitea, pobreen aukeraketa (jaiotza), jasango duen jazarpena, harengandik sortuko den Eliza (haren erregetzak ez du amaierarik izango), etab. Eta bide batez, Maria erakusten digute, emakume sinestuna, gogoetatsua, Jainkoaren borondateari emana, Mesiasen gizartea eta munduaren eraberritzea itxaron eta hots egiten duena, etab. Idazki klase hauetan ez dira ñabardurak bilatzen, ideia osorik hartuta baizik. Gehiegizkoa izan daiteke Maria Jesusen etsaitzat aurkeztea. Baina gogora dezagun Jesusek berak esaten digula norbere etsaiak etxekoak direla (Mt 10, 36).
Maria bidean doa fede handiz iluntasun betean. Otoitzaren bidez ikusiko dugu. Zenbait argibide erantsiko ditut hor, ondo ulertzeko, askorentzat zaila gerta daiteke eta.
Mirets eta maita dezagun Maria, fededun handia, gure eredua, Jainkoaren borondateari erabat emana.


OTOITZA

Jainkoa besterik ez zen ageri
Semeak esku zakarra bota zuen
amaren aurpegi gainera
gupida gabe.
Eta azal finean
bost hatz gogorren
bost marra luze
utzi zituen:
Nor dira nire ama eta nire anai-arrebak?

Eta lipar batez gelditu egin zitzaion
giltza amaren bihotzari.
Eta gelditu egin zitzaion odola.
Eta aurpegia igeltsua bezain zuri jarri zen
hatzen marrak are nabarmenago…
Baina sinesten jarraitu zuen emakumeak eta oinez
Zalantza egin gabe,
mugagabeko basamortuaren gau ilunean…
Eta hain zeukan begitartea zuri,
hain garden,
non Jainkoa besterik ez baitzen ageri…

Semearen esku zakarra. Jesusen esku zakarra. Esan nahi du gogorra izan zela amarekin eta senideekin: ez zituen hartu ez aurreneko aldian ez bigarrenean. Jarrera gogorra, batera ere jendeari esaten dionean purrustada eginez: Nor dira nire ama eta nire anai-arrebak? Erantzun zakarra da.

Amaren aurpegi leuna. Jesusen erantzun zakarra amari masailekoa ematea bezala aurkezten du olerkiak. Eta Mariaren aurpegi leuna kontrastea da esku zakarrarekiko.

Gupida gabe. Jesusek erruki gabe erantzun du, batetik, bigarren aldiz joan zaizkiolako bila; bestetik, Beretzat, Aitak agindu dion misioa bere sendia baino lehenago dagoelako.

Bost hatz gogorren bost marra luze. Ikusi dugu Jesusen erantzuna zaplazteko baten antzekoa izan zela. Ulertzen dugu masailekoa eskuarekin eman ziola, eta eskua gogorra dela. Emakumearen aurpegia leuna da, azala fina. Masailekoak amaren aurpegian utzi ditu hatzen arrastoak.

Amari gelditu egin zitzaion bihotza, odola ere bai. Susto handi bat izaten dugunean, horixe gertatzen zaigu: badirudi bihotza gelditu zaigula.

Aurpegia igeltsua bezain zuri. Aurrekoan bezala, susto handi batek zuri-zuri uzten gaitu.

Gau ilunean sinesten jarraitu zuen. Gau iluna = federako proba handia. Probaldi handi horretan, Mariak sinesten jarraitzen du. Berebiziko fedea da: ez du ikusten baina oinez jarraitzen du. Oinez egitea fede adierazpena da.

Mugagabeko basamortua. Mariaren barne iluntasuna mugagabeko basamortua bezalakoa da. Herria basamortuan zihoaneko aipamena.

Aurpegi hain zuria, hain gardena. Begitartea aurpegia da. Hain zuri geratu zen, gardena zirudien aurpegiak.

Jainkoa bakarrik ageri zen. Garden zegoen, hain garden ere, barruan zer zeraman ageri baitzen: Jainkoagan zeukan fede neurrigabea. Amaiera aparta da.

 

 

Jesús no recibió a su familia

TO 10 B

Queridas amigas de Evangelio Vivo:
Saludos fraternales.
El evangelio de hoy nos presenta
dos desencuentros de Jesús con su familia.
Por lo tanto, es un pasaje evangélico muy duro,
sobre todo para los devotos marianos más o menos fanáticos.
Nos toca exponerlo con dulzura, pero sin rebajar su alcance.
La devoción mariana no sale menoscabada de este pasaje,
si pensamos que la fe y la fidelidad de María están
por encima de sus aciertos o desaciertos.
Que Jesús nos ayude a sacar provecho.

JESÚS NO RECIBIÓ A SU FAMILIA

Mc 3,20-35.OLYMPUS DIGITAL CAMERA

PROCLAMACIÓN DEL SANTO EVANGELIO SEGÚN SAN MARCOS
Jesús volvió a la casa. Se aglomeró otra vez la muchedumbre de modo que no podían comer. Se enteraron sus parientes y fueron a hacerse cargo de él, pues decían que se había vuelto loco.
Los escribas que habían bajado de Jerusalén decían: «Está poseído por Beelzebul» y también «expulsa los demonios por el príncipe de los demonios.» Él los invitó a acercarse y les puso estas comparaciones: «¿Cómo puede expulsar Satanás a Satanás?Un reino en guerra civil no puede subsistir; una familia dividida no puede subsistir. Si Satanás se ha alzado contra sí mismo para hacerse la guerra, no puede subsistir; está perdido. Nadie puede entrar en la casa de un hombre fuerte y saquear sus bienes, si primero no ata al hombre fuerte; entonces podrá saquear su casa. Yo os aseguro que se puede perdonar todo a las personas, hombres, los pecados y las blasfemias, por muchas que éstas sean. Pero el que blasfeme contra el Espíritu Santo, no tendrá perdón nunca; cargará con su pecado para siempre.»Se refería a quienes decían: «Está poseído por un espíritu inmundo.»
Llegaron su madre y sus hermanos y, desde fuera, lo mandaron llamar.
Estaba mucha gente sentada a su alrededor de Él y le dijeron: «Mira, tu madre,
tus hermanos y tus hermanas están fuera y te buscan.» Él les responde: «¿Quiénes son mi madre y mis hermanos?» Y paseando la mirada por la gente que estaba alrededor, dice: «Estos son mi madre y mis hermanos. Quien cumpla la voluntad de Dios, ése es mi hermano, mi hermana y mi madre.»

Sigue leyendo

Jaunaren gorputza eta odola

KORPUS EGUNA     B aldia

Ebanjelio Biziaren lagunok:
Korpus eguna ospatzen dugu gaurkoan.
Ospe handiko eguna kristauon artean.
Eukaristian Jesus benetan presente dagoela ospatzen da,
prozesioen itxurazko distira azpimarratuz,
benetako eduki garrantzitsuena estaltzen bada ere horrela.
Gai nagusia berreskuratzen da, halere, eukaristia ospatzerakoan,
Eukaristiaren sorrera-unea aldarrikatuz
egiazkoa eta apala denaren magiarekin:
Hirutasunaren misterioaren barnean eta mundu osoa besarkatuz,
Jesusekiko gure senidetasuna eta elkartasuna erakutsiz.

JAUNAREN GORPUTZA ETA ODOLA

Mk 14, 12-16.22-26
Legamigabeko Ogien jaiko lehen eguna zen, pazko-bildotsa hiltzen zeneko eguna. Ikasleek esan zioten Jesusi:
– Non egin behar ditugu pazko-afarirako prestaketak?
Hark ikasleetako bi bidali zituen, esanez:
– Zoazte hirira, eta ur-suila daraman gizon batekin egingo duzue topo. Jarraitu berari, eta sartuko den etxeko nagusiari esan: “Maisuak galdetzen du non duen ikasleekin Pazko-bildotsa jateko tokia”. Berak gela zabal bat erakutsiko dizue, jantzirik eta atondua; prestatu hantxe behar ditugunak.
Joan ziren ikasleak, hirira iristean, dena Jesusek esan bezala gertatu zitzaien, eta Pazko-afaria prestatu zuten.
Afaltzen ari zirela, ogia hartu zuen Jesusek eta, bedeinkazioa esan ondoren, zatitu eta eman egin zien, esanez: “Hartzazue, hau nire gorputza da”.
Gero, kopa hartu eta, esker onezko otoitza egin ondoren, eman egin zien eta edan egin zuten. Eta esan zien: “Hau nire odola da, Jainkoarekiko ituna berrituko duena, guztiengatik isuria. Benetan diotsuet: ez dut gehiago ardorik edango, Jainkoaren erreinuan ardo berria edan arte”.
Gorazarreak kantatu ondoren, Oliamendira abiatu ziren.

Patxi Loidiren GogoetaKORPUS

Ebanjelio Biziaren lagunok: ez dut hitzik aurkitzen, hain testu ezagun eta bikain honen aurrean sentitzen dudana adierazteko. Ohitura hutsez irakurtzen dugu. Aita eta Ama dugun “Abba”ri begiratzen diot, eta Jesusen eukaristia-hitzak errepikatzen ari den elkartera, beste alde hartatik, maitasunez jaisten ikusten dut Jainkoa; eta harekin batera Espiritua bere aura mugagabeaz elkarte osoa biltzen duela, eukaristia-ospakizun bakoitzean mundu osora hedatuz, gogo oneko eta txarreko pertsona guztiak bere altzoan hartzeraino zabalagotzen doan aura huraxe bera. Ez dut, ordea, Semea ikusten; elkartea ikusten dut, hitz profetiko haiek ahoskatzerakoan, Jesusekin Erabateko Seme bihurtzeko unean. Eta orduan, Hirutasun planetarioa izan daitekeenak hartzen du bere tokia anaiartekotasunaren mahaian: Aitak, Erabateko Semeak eta munduko pertsona guztiak besarkatzen gaituen Espirituaren altzo gozo handiak. Eta, nire ahuldadeak gorabehera, anai eta seme sumatzen dut neure burua bere sakontasun guztian. Bihotz hutsa den eta, gure beharra bailukeen, gizon-emakume guztiengana inguratzen den Jainko horren misterioa gurtzen dut horrela nire sakonenean. Ez gara bat berarekin, baina ezta bi erabat ezberdin ere.
Har ezazue, hau nire gorputza da eta. Zein gauza xumea! Eta zein oinarrizkoa! Ogi zati bat besterik ez. Kopa bat ardo, Errioxakoa ez bazen ere. Gure mahaietan agertzen den gauzarik xumeena, apalena. Bera jan genezan uzteraino ogi egin zen Jesus bera, gurutzean orduan, gure ahotan oraingoan. Harekin bat egin eta elikatzen gaituen janari misteriotsua, eta ez batzarrean parte hartzen ari garenak soilik janaritzeko, munduko pertsona guztiak baizik, izaera planetarioa baitu eukaristiaren ospakizun orok eta bakoitzak.
Mundua bezain biribila den mahai baten inguruan bilduta, trajedunak batzuk eta zarpailtsuak besteak, behartsu izatera behartuak batzuk, esku zabalekoak eta solidarioak besteak, guztiak Jesusen plater bakarretik hartuz elikatzen, on eta zuzen omen zirenek eta ahaldunek baztertutako haiekin zebilenean bezalatsu: maila berekoak biltzen dituen mahaiaren inguruan guztiak. Zein gogoko dudan halako mahi baten inguruan biltzea, norabidea markatzen didaten zeinuetan -arau liturgikoetan- arretarik jarri beharrik izan gabe!
Berarekin bat egiten gaitu haren plater bakarretik jaterakoan, Erabateko Kristo denarekin bat, Abbaren Semearekin bat, alegia, Espiritu Santuarengan. Guztientzako mahi bilakatzen da orduan aldareko mahaia, Hirutasunaren altzoan bilduta.
Adierazitakoa dorpeki adierazi ondoren, ezin baita maitasunak sumatu baino egiten ez duena egoki adierazi, utz iezadazue beste hau ere esaten, ez dudala batere atsegin Korpusen festa hau, onarpenez eta begirunez ospatzen badut ere. Presentzia erreala azpimarratuz, debozio huts bilakarazten du eukaristiaren ospakizuna. Ikasleek Jaunarekin ospatzen duten afaria egitea da, izatez, eukaristia. Jesusek burututako apartekotasun deigarri bat da berarekin ospatu beharreko afari honen bidez abereak sakrifikatzeko ohitura hura gainditu izana, aurrez gizakien eskaintzak ezabatu ziren modu bertsuan.
Gaur egun ia ezerezera bihurtua dugu eukaristiaren ospakizuna, errito hutsez egiten baitugu. Ez diezagula ezerk galarazi guztien arteko afaria senidetasun ederrean ospatzea, Jesusekin bat egiten garen unean eta Espirituak gure barrenenetik Abba esanarazten digun bitartean.

 


Otoitza

Tokia

Gogoeta osatze aldera
“Behartsuek beren tokia izan dezaten hartan …
Hori esan zigun honako beste hau gehituz: jaitsi zaitezte, jaitsi,
berarekin aldareraino igotzeko aukera izateko.
Utz ezazue zuen zeruko afaria
eta jaitsi ogia eskas den lur honetara,
zuen eukaristia paregabearen
senitartekotasuna apurtu ez dadin.

Espiritua zen horrela zioena, batere oihurik egin gabe.

Eta ama baten antzera jarraitu zuen, damuz:
Lur jota gaude denok batera,
garia gainezka egon arren
oker banatzen dela eta.
Etxe-girokoa izan den
zuen eta gure afarian
senitarteko armonia hautsi da ordainetan.
Igo zaitezte, bai, beirazko sagrarioraino,
hortik berriro zuen gizarteko mina-lehergailuz betetako zelaietara jaisteko erabakiz,
non gaindi ezinezko harresiak eraikitzen diren
legeen eta diruaren indarrez,
hiri bakar batean bi hiri ezberdin eraikiz,
urrezko adreiluz bata,
bestean lokatza nagusitzen den bitartean.

Igo zaitezte, bai, gero zabortegietara jaitsi ahal izateko.
Eta jaitsi zaitezte, hortik, berriro,
sagrarioraino igotzeko asmoz.
Batu itzazue txabolak eta jauregiak,
Hark erein zuen
biziaren eta maitasunaren erreinua
maitatu ahal izateko horrela.
Eta aldarrika ezazue
amaierarik ez duen maitasunaren festa.